Book Review & Poetry

*लोकल आणि लेडीज डब्बा*   अस पाहील तर लेडीज डब्ब्या मध्ये रोज नुसती चावचाव चालू असते.  रोज अगदी रामप्रहरी एक तरी भांडण ऐकायला मिळत.  कधी सीटवर बसण्यावरून नाहीतर चढताना धक्का लागला म्हणून किंवा मधल्या पॅसेज मधे उभे राहण्यावरून .  काहीनाकाही कारण असायचेच.  पण सध्या कोरोनामुळे मास्क वापरायची सक्ती असल्याकारणाने हे लेडीज डब्बे शांत झालेत. ना खुसपुस ना वाद ना गर्दी ना गोंधळ.  सुरक्षित अंतर ठेवून हे डब्बे शांत आहेत. जर वादाचीच वेळ आली तर फक्त डोळे मोठे होताहेत.   आणि त्यात मास्क लावूनही कोणी शिंकलच तर चार कोस लांब उभ राहील जातय. खरचं या कोरोनाने माणसाला शहाणपण मात्र शिकवल. सौ.मनिषा राजन कडव कल्याण

 *रोजच्या जीवनातील जगण्याची धडपड* रेल्वे बंद आणी सुरू जीवघेणा प्रवास. लाॅकडाऊन सुरु झाली आणी ट्रेन बंद झाल्या. वर्क फ्राॅम होम सुरू झाले. पण वर्क फ्राॅम हे तर फक्त ज्यांच्या कामाशी काॅम्प्युटरचा संबंध आहे. अशांसाठी. पण ज्यांच काम ते स्वतः तिथे हजर राहिल्याशिवाय होऊ शकत नाही. अशा लोकांचे मात्र काम नाही तर पैसा नाही. अशा लोकांची मात्र उपासमारीची पाळी आली.          लाॅकडाऊनच्या या काळात अत्यावश्यक सेवा वाल्यांना मात्र बससेवा रेल्वेसेवा चालू होत्या.  आणी खरोखरच ते आवश्यक होते.    हळूहळू लाॅकडाऊन शिथील होत गेले.   आणी बससेवा चालू झाल्या आणी लोक हळूहळू बाहेर पडू लागले.  मी ही माझ्या कामावर बसने जायला लागले.   बसने जाता येताना खरोखर रोज एक नवा अनुभव मिळतो.   कालच शनिवारी मी सायन वरून घरी येण्यासाठी बसमध्ये बसले.   बस चालू झाली . कुर्ल्याच्या पुढे निघाली. बस मध्ये स्टाॅपवर थांबत होती.  हायवेवरून बस जाताना चेंबुरच्या स्टाॅपवर बस थांबली . काही माणसं बसमध्ये  चढली . कंडक्टरने बसची घंटा वाजवली आणी बस...