Book Review & Poetry

३१ डिसेंबर आज वर्षाचा शेवटचा दिवस आहे… मागे वळून पाहताना जाणवतं—हे वर्ष केवळ दिवस-महिने नाही तर अनुभवांनी भरलेलं एक मोठं पुस्तक होतं. वर्षाच्या सुरुवातीला किती तरी संकल्प केले होते. काही पूर्ण झाले, काही अर्ध्यावर थांबले, तर काही फक्त मनातच राहिले. पण आज उमगतंय की संकल्प पूर्ण झाले की नाही, यापेक्षा त्या प्रक्रियेत आपण काय झालो—हे जास्त महत्त्वाचं आहे. या वर्षात जे जे लोक भेटले, त्यांचे मनापासून आभार. जे चांगले वागले—ज्यांनी साथ दिली, समजून घेतलं, शब्दांनी किंवा शांत उपस्थितीने आधार दिला—त्यांचे खास आभार. आणि जे तसे वागले नाहीत, ज्यांनी दुखावलं, अपेक्षा मोडल्या—त्यांचेही आभारच. कारण त्यांनी मला अधिक मजबूत केलं, स्वतःला ओळखायला शिकवलं आणि “सगळे आपले नसतात” ही वस्तुस्थिती स्वीकारायला लावली. नात्यांबाबत अनेक इच्छा अपूर्ण राहिल्या. जुन्या मैत्रिणींना भेटायचं राहून गेलं, भावंडांकडे जाऊन मनसोक्त बोलणं राहून गेलं. वेळ होता, पण वेळ देणं राहून गेलं. याचंच थोडंसं दुःख मनात आहे… पण हेही कळलं की नाती मनात जिवंत असली, तरी त्यांना वेळ देणं किती गरजेचं आहे. नोकरीत झालेली बदली—तीही या वर्...

वर्षाचा आज शेवटचा दिवस… कॅलेंडरवरचा शेवटचा आकडा बदलतोय, पण मनातल्या आठवणी मात्र अजूनही थांबायला तयार नाहीत. वर्षाच्या सुरुवातीला किती तरी संकल्प मनात बांधले होते. काही पूर्ण झाले—त्यांनी थोडा आत्मविश्वास दिला. काही अर्धवट राहिले—त्यांनी शिकवण दिली. तर काहींची सुरुवातही झाली नाही—त्यांनी शांतपणे आपली जागा मनात ठेवली. नात्यांबाबत तर आणखीनच हळवं झालं हे वर्ष. “जुन्या मैत्रिणींना भेटायचंय”, “भावंडांकडे जाऊन दोन दिवस राहायचंय”, असं किती तरी वेळा ठरवलं… पण वेळ, जबाबदाऱ्या, थकवा—या सगळ्यांत इच्छा मागे पडत गेल्या. मन होतं, पण पावलं पडली नाहीत. आणि कळलंच नाही… २०२५ कसं सरून गेलं. कधी वाटतं, आपण खूप धावत राहिलो. कशासाठी धावलो, कुठे पोहोचलो—हे समजायच्या आधीच वर्ष संपलं. तरीही, या वर्षाने काहीतरी दिलंच. कदाचित यश नव्हे, भेटी नव्हेत, पण समज दिली. स्वतःकडे पाहण्याची, स्वतःशी प्रामाणिक राहण्याची. आज २०२५ ला “बाय” म्हणताना मनात थोडी हुरहूर आहे, थोडं समाधान आहे आणि थोडी आशाही आहे. जे राहून गेलं त्याचं ओझं न बाळगता, जे जमलं त्याबद्दल कृतज्ञ राहून, आणि जे अजून व्हायचंय त्यासाठी मन उघडं ठेवून— ...