वर्षाचा आज शेवटचा दिवस…

वर्षाचा आज शेवटचा दिवस…

कॅलेंडरवरचा शेवटचा आकडा बदलतोय, पण मनातल्या आठवणी मात्र अजूनही थांबायला तयार नाहीत. वर्षाच्या सुरुवातीला किती तरी संकल्प मनात बांधले होते. काही पूर्ण झाले—त्यांनी थोडा आत्मविश्वास दिला. काही अर्धवट राहिले—त्यांनी शिकवण दिली. तर काहींची सुरुवातही झाली नाही—त्यांनी शांतपणे आपली जागा मनात ठेवली.

नात्यांबाबत तर आणखीनच हळवं झालं हे वर्ष.
“जुन्या मैत्रिणींना भेटायचंय”,
“भावंडांकडे जाऊन दोन दिवस राहायचंय”,
असं किती तरी वेळा ठरवलं… पण वेळ, जबाबदाऱ्या, थकवा—या सगळ्यांत इच्छा मागे पडत गेल्या. मन होतं, पण पावलं पडली नाहीत. आणि कळलंच नाही… २०२५ कसं सरून गेलं.

कधी वाटतं, आपण खूप धावत राहिलो. कशासाठी धावलो, कुठे पोहोचलो—हे समजायच्या आधीच वर्ष संपलं. तरीही, या वर्षाने काहीतरी दिलंच. कदाचित यश नव्हे, भेटी नव्हेत, पण समज दिली. स्वतःकडे पाहण्याची, स्वतःशी प्रामाणिक राहण्याची.

आज २०२५ ला “बाय” म्हणताना मनात थोडी हुरहूर आहे, थोडं समाधान आहे आणि थोडी आशाही आहे.
जे राहून गेलं त्याचं ओझं न बाळगता,
जे जमलं त्याबद्दल कृतज्ञ राहून,
आणि जे अजून व्हायचंय त्यासाठी मन उघडं ठेवून—

२०२६ ला “हाय” म्हणायचंय.
नव्या अपेक्षांसह नाही, तर थोड्या अधिक माणुसकीसह.
थोड्या अधिक भेटींसह.
आणि स्वतःसाठी, नात्यांसाठी थोडा अधिक वेळ काढण्याच्या निर्धारासह.

२०२५—तू पटकन निघून गेलास,
पण तू दिलेली जाणीव… ती मात्र सोबत राहील.
बाय २०२५.
हाय २०२६—या वेळी थोडं जास्त जगूया.