३१ डिसेंबर

३१ डिसेंबर

---

आज वर्षाचा शेवटचा दिवस आहे…
मागे वळून पाहताना जाणवतं—हे वर्ष केवळ दिवस-महिने नाही तर अनुभवांनी भरलेलं एक मोठं पुस्तक होतं.

वर्षाच्या सुरुवातीला किती तरी संकल्प केले होते. काही पूर्ण झाले, काही अर्ध्यावर थांबले, तर काही फक्त मनातच राहिले. पण आज उमगतंय की संकल्प पूर्ण झाले की नाही, यापेक्षा त्या प्रक्रियेत आपण काय झालो—हे जास्त महत्त्वाचं आहे.

या वर्षात जे जे लोक भेटले, त्यांचे मनापासून आभार.
जे चांगले वागले—ज्यांनी साथ दिली, समजून घेतलं, शब्दांनी किंवा शांत उपस्थितीने आधार दिला—त्यांचे खास आभार.
आणि जे तसे वागले नाहीत, ज्यांनी दुखावलं, अपेक्षा मोडल्या—त्यांचेही आभारच. कारण त्यांनी मला अधिक मजबूत केलं, स्वतःला ओळखायला शिकवलं आणि “सगळे आपले नसतात” ही वस्तुस्थिती स्वीकारायला लावली.

नात्यांबाबत अनेक इच्छा अपूर्ण राहिल्या.
जुन्या मैत्रिणींना भेटायचं राहून गेलं,
भावंडांकडे जाऊन मनसोक्त बोलणं राहून गेलं.
वेळ होता, पण वेळ देणं राहून गेलं.
याचंच थोडंसं दुःख मनात आहे… पण हेही कळलं की नाती मनात जिवंत असली, तरी त्यांना वेळ देणं किती गरजेचं आहे.

नोकरीत झालेली बदली—तीही या वर्षाची मोठी वळणबिंदू ठरली.
नवी जागा, नवी माणसं, नवी परिस्थिती…
सुरुवातीला भीती होती, अस्वस्थता होती.
पण हळूहळू त्या बदलाने मला जुळवून घ्यायला शिकवलं.
आपण कितीही ठराविक चौकटीत सुरक्षित वाटत असलो, तरी बदल आपल्याला वाढवतो—हे या बदलीने शिकवलं.

यशही मिळालं या वर्षात.
कधी कौतुकाच्या शब्दांतून,
कधी स्वतःला दिलेल्या शाबासकीतून.
ते यश मनाला समाधान देणारं होतं.
आणि अपयशही भेटलं—
ते सुरुवातीला बोचणारं होतं, पण नंतर तेच मार्गदर्शक ठरलं.
अपयशाने मला थांबवलं नाही, तर अधिक सजग केलं.

आज २०२५ ला निरोप देताना मनात तक्रार नाही, फक्त स्वीकार आहे.
हे वर्ष जसं होतं तसं आलं, तसं गेलं.
काही घेऊन गेलं, काही देऊन गेलं.

आता २०२६ साठी नवे संकल्प आहेत—
फार मोठे नाहीत, पण मनाशी प्रामाणिक आहेत.
स्वतःसाठी थोडा अधिक वेळ,
नात्यांसाठी थोडं अधिक प्रेम,
अपेक्षा कमी आणि स्वीकार जास्त.
यशाच्या मागे धावताना स्वतःला विसरायचं नाही,
आणि अपयश आलं तरी स्वतःला दोष द्यायचा नाही.

आज २०२५ ला “बाय” म्हणताना मन शांत आहे.
आणि २०२६ ला “हाय” म्हणताना एक हळवी, पण ठाम आशा आहे—

या वेळी फक्त यशस्वी नाही,
तर समाधानी होण्याचा प्रयत्न करूया.